(Jón Sigurðsson's Afterlife. Commemoration of a national hero from his demise to the present, by Páll Björnsson. Click here for an English abstract.)
Bók Páls hlaut Hin íslensku bókmenntaverðlaun í flokki fræðirita. Í henni fjallar höfundurinn um framhaldslíf sjálfstæðishetjunnar Jóns Sigurðssonar. Hann lýsir því á nýstárlegan hátt hvernig minningarnar um Jón forseta hafa gengið í endurnýjun lífdaga með hátíðahöldum, sögusýningum, pílagrímastöðum, minnismerkjum, kveðskap, bókaútgáfu, minjagripum og myndverkum. Sjálfur fæðingardagur hans varð að nýrri Jónsmessu eftir harðar deilur, enda hefur Jón iðulega verið dreginn inn í ágreiningsmál sem efst eru á baugi hverju sinni, meðal annars á sviði utanríkismála. Þá er fjallað ítarlega um það á hvern hátt stjórnmálamenn, félagasamtök, fyrirtæki og almenningur hafa fært sér táknmynd Jóns í nyt, hver með sínum hætti.
Jón Sigurðsson birtist hér í nýju ljósi. Táknmynd hans er samofin íslenskum veruleika og þótt fjöldinn allur viti ekki lengur í hverju framlag hans fólst í lifanda lífi, þá lifir ímynd hans enn sem eitt mikilvægasta sameiningartákn þjóðarinnar.
Verk Páls Björnssonar um Jón forseta hlaut nær einróma lof ritrýna og álitsgjafa:
Bókin er efnismikil og vitnað er til gríðarlega margra heimilda, en frásögnin verður aldrei langdregin eða leiðinleg. ... Páll hefur leyst þetta verk einstaklega vel af hendi. Fyrir alla þá sem áhuga hafa á þjóðerni og því hvernig sjálfsmynd Íslendinga varð til er bókin skyldulesning. Kostir hennar eru ekki síst að í henni er góð sagnfræði en jafnframt tekst Páli að skrifa aðgengilega bók fyrir allan almenning. (Egill Ólafsson, „Hvernig verður þjóðhetja til?“ Morgunblaðið 24. des. 2011 - 4,5 stjörnur af 5).
Viðfangsefni og efnistök eru fersk og ritið skemmtilegt aflestrar.Lesandinn sannfærist um að sá Jón Sigurðsson sem við teljum okkur þekkja er margslungin blanda af skáldskap og veruleika — þeim Jóni sem lifði og hinum sem dó — svo leikið sé með tilvistarspurningu Steins Steinarrs. Bókin er um margt nýstárleg hvað efnistök áhrærir þó vissulega hafi lík verk verið rituð áður t.d. bók Jóns Karls Helgasonar um Jónas Hallgrímsson. Ritið er líka nýstárlegt á annan hátt. Páll dregur saman efni úr ótrúlegustu stöðum og sú spurning verður fljótt ágeng hvort rafræn orðaleit sé ekki forsenda svo víðtækrar efnisöflunar. Höfundur drepur enda á þetta í eftirmála. Bókin er gott dæmi um það hagræði sem orðið er við heimildaleit og gefur fyrirheit um það sem koma skal þegar vel tekst til. (Hjalti Hugason: „Framhaldslíf forseta“, Hugrás, vefrit Hugvísindasviðs Háskóla Íslands, 10. jan. 2012).
Bók Páls er ... frekar köld og hlutlæg þegar kemur að því að draga ályktanir út frá staðreyndunum um minningu Jóns. Miðað við allan tilfinningahitann og upphafninguna sem hefur einkennt mörg skrif um Jón eftir andlát hans þá text þessi nálgun Páls líklega kostur og eykur trúverðugleika frásagnarinnar. Vinkill Páls á minninguna um Jón er því allt annar en sú nálgun sem hann speglar. Bóks páls, sem er í reynd afbragðs lesning og skemmtileg, er því afhjúpandi á yfirvegaðan hátt. ... Páll á lof skilið fyrir að rekja þessa sögu svo vel sem hann gerir (Ingi Freyr Vilhjálmsson: „Upphafning Jóns“, DV 20.–22. jan. 2012, bls. 39, 5 stjörnur af 5).
Verk Páls var tekið fyrir í bókmenntaþættinum Kiljan á RÚV 1. febr. 2012. Þar fóru álitsgjafar fögrum orðum um verkið eins og hér segir:
Páll Baldvin Baldvinsson: „samviskulega unnin bók, prýðilega myndskreytt ... Hann gerir þetta af mikilli samviskusemi“.
Kolbrún Bergþórsdóttir: „skemmtileg bók, hún er launfyndin. Skemmtileg sjónarhorn ... læsileg bók, með skemmtileg og oft óvænt sjónarhorn, vel myndskreytt og í alla staði prýðileg bók“.
Egill Helgason: „dálítið skemmtileg aðferð að skrifa sögu, ... Honum tekst þetta ansi vel.“
Í vorhefti Þjóðmála 2012 skrifaði Björn Bjarnason, fyrrverandi ráðherra, ítarlegan ritdóm og lýkur honum með þessum orðum:
Fengur er að þessari bók í tilefni af 200 ára afmæli Jóns Sigurðssonar. Að hún verðskuldi bókmenntaverðlaun sýnir hve nafn Jóns má sín mikils enn þann dag í dag.
Til frekari fróðleiks má einnig benda á umfjöllun rithöfundanna Kristínar Svövu Tómasdóttur og Helga Ingólfssonar.