Hausthefti Sögu, tímarits Sögufélags, er komið út. Að venju er tímaritið vandað og fróðlegt. Saga færir lesendum nýjar rannsóknir á liðinni tíð auk umfjöllunar um ýmis efni sem eru ofarlega á baugi í sagnfræði og skyldum greinum. 

 

Þrjár fræðigreinar eru í Sögu að þessu sinni. Sverrir Jakobsson fjallar um Íslam og andstæður í íslensku miðaldarsamfélagi. Vilhelm Vilhelmsson ræðir um félagsskap íslenskra róttæklinga í Manitoba í Kanada við upphaf síðustu aldar og Hrefna Róbertsdóttir veitir einstaka innsýn í lífshætti seint á átjándu öld með umfjöllun sinni um munaðarvöru og matarmenningu út frá pöntunarvöru til landsins árið 1784. Ritstjóri Sögu, Sigrún Pálsdóttir, skrifar um efnistök í nýlegri bók sinni um Þóru Pétursdóttur og þau viðbrögð sem verkið vakti. Í ítarlegum ritdómi um erlendar bækur um íslenskar sögu og samtíð veltir Guðni Th. Jóhannesson fyrir sér hvort útlendingar, sem ekki kunna íslensku, geti yfirleitt fjallað um íslensk efni svo vel sé.

 

Þá birtir Saga andmæli við tvær doktorsvarnir í sagnfræði og sex ritdóma um nýjar bækur á svið íslenskrar sagnfræði. Loks eru birtar fréttir af nýliðnum aðalfundi Sögufélags þar sem meðal annars var rætt um kosti og galla þess að selja húseign félagsins í Fischersundi sem nú er leigð út. Fortíð, nútíð og framtíð birtast því með öflugum hætti í Sögu sem endranær.

 

Forsíðu tímaritsins prýðir að þessu sinni jarðvegssýni úr fornleifauppgreftri á Skriðuklaustri. Um þann uppgröft og sögu klaustursins er fjallað í nýju verki Steinunnar Kristjánsdóttur, Sagan af klaustrinu á Skriðu, sem Sögufélag gefur út.